Last train home - Last good kiss

Get back prijs 10 euro

Last Good Kiss van Last Train Home (dateert alweer uit 2007) stond al langer op mijn lijstje. En "Last Good Kiss", de vijfde cd inmiddels, is inderdaad zeer de moeite waard. Het is niet alt Country, maar beslist ook niet de gladde Nashville-sound. Het zit er ergens tussenin: bijzonder sterk in de samenzang, koppelt country rock aan bluegrass, pure country en rock 'n' roll en voegen daar zuidelijk temperament aan toe, evenals een kleine portie blues en soul. Een plaat die begint bij de countryrock van bands als The Flying Burrito Brothers en The Nitty Gritty Dirt Band.

Het moge duidelijk zijn; dat levert een super gevarieerde cd op die muzikaal boeit van begin tot eind. Misschien hebben we de laatste jaren wat teveel, zeg maar - alt-country - gehoord, maar bij veel nieuwe cd's hadden we de laatste tijd het gevoel dat we het allemaal al wel eens gehoord hadden. Last Train Home weet ons gelukkig wel te verrassen, hetgeen we vier jaar geleden ook waren bij het verschijnen van “Time And Water" (2003) en twee jaar geleden met "Bound Away" (2005), albums die konden rekenen op vele positieve recensies. De uit Washington D.C., maar tegenwoordig vanuit Nashville (sinds 2003) opererende band heeft al een handjevol cd's op haar naam staan, maar "Last Good Kiss", uitgebracht op het Nashvillese Red Beet Records label, klinkt behoorlijk hecht met een lekker vol geluid van een band die bestaat Eric Brace (zang/gitaar), Jen Gunderman (keyboards, accordeon, percussie), Jim Gray (bas), Martin Lynds (drums, percussie) en Steve Wedemeyer (gitaar). Gastmuzikanten zijn Kevin Cordt (trompet) en Tom Mason (banjo op "You") en de backing vocals van Claire Small horen we in het afsluitende, atmospherische "The Color Blue".

"Last Good Kiss" staat vol oerdegelijke, maar bijzonder geinspireerd klinkende rootsrock. Een geluid waarin gitaren worden bijgestaan door onder andere banjo, accordeon, trompet en percussie. Het heeft af en toe wel wat van de muziek van de fameuze Nitty Gritty Dirt Band, maar Last Train Home staat ook wel degelijk met beide benen in 2007. Soms gaat het richting country-rock, maar ook van blues, folk en onvervalste rock 'n roll zijn de heren van Last Train Home niet vies. Elf uitstekende songs staan op het zéér afwisselende "Last Good Kiss", stuk voor stuk toegankelijk en helder klinkend, zodat de instrumenten goed te horen zijn. Brace is de genius achter dit bandje, en schreef de meeste nummers, op één nummer na, "Cant Come Undone" van Steve Wedemeyer. Maar de hoogtepunten zijn wel de door Eric Brace geschreven nummers als "May", over verlies van familie, het gospel-getinte "Flood", over de ingehouden kracht van de liefde en het even hartgevoelige "Anywhere but Here". Uit alles op hun vijfde cd blijkt wel dat de heren van Last Train Home verdomd op elkaar zijn ingespeeld. Zo goed zitten de liedjes in elkaar en zo goed worden ze gespeeld. Kortweg : Na een tienjarige carrière is "Last Good Kiss" het beste album van Last Train Home, dit is gewoon muzikaal vakmanschap.