Op hun tweede studioalbum ging Grateful Dead experimenteel te werk: live-opnames en studiomateriaal werden tot een doorlopende collage gemonteerd, zodat de grens tussen podium en studio vervaagde. Het album bestaat uit lange suites als "That's It for the Other One" en "Alligator", waarin de band zich vrij door tempowisselingen en texturen beweegt. Het resultaat is een van hun minst conventionele platen en een breuk met het bluesrock van het debuut.

Deze uitgave is een lp.